Vanaf heden niet langer hier..., maar daar -> -> -> klik!

Heerlijk zoevend over de Nederlandse snelwegen, zonder al teveel last hebbende van verschrikkelijke files, liet ik me moed inspreken door de TomTom van m'n lief. De wat blikken maar oh zo zwoele mannenstem begeleidde me succesvol naar het plekje van mijn bestemming, zo dacht ik. Totdat ik eenmaal vol vertrouwen elke wijk werd ingestuurd en het ding me liet keren in doodlopende straten en steeds opnieuw de verkeerde richting insprak. Het heeft wel iets van humor weg als achteraf blijkt dat het 'ding' nog nooit een update heeft gehad.

Waar ik vroeger altijd rustig te laat kwam word ik nu zwaar neurotisch als ik niet op tijd kan zijn. Tien minuten voor tijd kwam ik eindelijk aan op het gewenste adres door de hulp van een wandelende voorbijganger met hondje. Tijdscore: twee uur, terwijl het 'ding' had aangegeven er nauwelijks veertig minuten over te hoeven doen.

Op de terugweg heb ik bijna het 'ding' uit het raam gekieperd, maar vond het bijkans toch nog wel waard om lief ergens in den vreemde uit te gaan nodigen ooit, zodat hij eens kan voelen wat het is om misleid te worden. Ik stel me zo voor dat het ergens in Maastricht wordt. ;-)

Ik weet niet wat voor een indruk ik heb achtergelaten. Snip, maar dan ook snipverkouden met een watterig hoofd heb ik tijdens het sollicitatiegesprek onvergeeflijke hoest- en niesbuien gehad. Toch heb ik een poging gedaan om een vrolijk daadkrachtig vrouwmens neer te zetten die niet bang is om een en ander op te pakken en zelfs cursussen te willen volgen, mocht dit benodigd zijn.

Ik kan dus nog niet vertellen wat de uitkomst van deze halvegaren meeting is. Ik hoop dat ik na 25 augustus nog net zo hard kan lachen als toen ik mijn lief vanavond bij thuiskomst halfgierend in de armen sloot…

Het is een vijfsterrenpark ergens in een oud dorpje zuidelijk in Turkije, waar ik me de afgelopen week bevond. Een riant complex met alles erop en eraan. Vanuit ons villa-appartement dook ik 's morgens direct in een zwembad voor het huisje dat in de vorm van een beek met pittoreske bruggetjes stroomde door het gehele villapark.

Het is er net een paradijs op aarde. Zelfs het weer werkte mee, aangezien het elke dag wel een graadje of 44 was. Als ik het warm kreeg, dook ik gewoon eventjes het zwembad in waar ik door mijn neefjes geen rust kreeg als ik een poging waagde om eens te luieren op een luchtbed of zwemband. Ze kieperden me er zo van af, tot grote hilariteit van mezelf en de rest van de familie. We waren met een grote groep van vijftien man sterk.

Aangezien het all-inclusive kaartje toestond dat je de hele dag ongelimiteerd kon drinken en eten, heb ik het idee dat ik vrijwel continu aan een infuus met ofwel bier ofwel cocktailtjes heb gelegen. ;-) We hebben genoten van barbeque's, Azisch en Mexicaans eten op het park zelf, maar ook het buffet was riant, zowel des morgens als des avonds.

's Avonds was de verlichting zo miraculeus dat je dacht terstond te zijn overleden en in de hemel terecht was gekomen. Loom vakantievierend zaten we dan met z'n allen nog uit te buiken en na te genieten van een wijntje.

Het was maar goed dat de bedden ietwat hard waren, want dat stond je niet toe 's morgens te lang in je bed te blijven liggen. Binnen in de villa's was er airconditioning, wat waarschijnlijk de reden is dat ik nu snipverkouden rondloop.

Het enige minpuntje, eigenlijk, was de vlucht ernaar toe. Het duurde te lang, de consumpties waren te prijzig en er was te weinig animatie aan boord van het vliegtuig. Krap gezeten was dat afzien. Maar who cares?

Ik zit hier nu een beetje onwezenlijk na te sudderen. Zelfs lief heeft nog geen zin om met zijn benen terug op de aarde te belanden....

Van de week drong het eindelijk tot me door, daar temidden in de verbouwingschaos van familie. Ik ben er allergisch voor geworden. Vroeger, kochten mijn ouders namelijk huizen om ze vervolgens op te knappen en te verhuren. Meestal omdat eronder dan een garage was gelegen die kon dienen als opslag voor de winkel die mijn ouders in de elektrotechniek bestierden.

Ik zat dus als klein kind altijd ofwel in een étalage die veranderd moest worden ofwel in een bouwput dat grandioze en rigoureuze aanpak verdiende. En ik voelde me in die tijd altijd zo unheimisch. Verstoken van toewijding. En dan die chaos. Het later mee moeten helpen. Ik zag eigenlijk nooit de voordelen, behalve als het eenmaal klaar was, dan kon ik tenminste de aandacht van mijn ouders weer eventjes vasthouden.

Ik kan echter wel zeggen dat qua verbouwingen ik al heel snel zie hoe het ook beter kan. Met ruimtelijk inzicht de mogelijkheden ten volle kunnen benutten. Ik heb echter de drang om te verbouwen geheel achter me gelaten en stap eigenlijk liefst zo een nieuwbouwhuis in om die volledig uit te wonen.

Mijn ouders hebben dus een heel arbeidzaam leven achter de rug. En zijn nu met hun gezondheidsklachten vrijwel op alle plekken waar scharnieren plaatshebben 'versleten'. Ik vind dat een verschrikkelijk nare bijkomstigheid. Ze lijden immers veel pijn en hebben niets anders dan altijd keihard gewerkt. Want geen centjes om verbouwingen te laten doen.

Toch hebben we met elkaar en met alle hulp altijd de grootste lol gehad. Van het elkaar compleet in de zeik nemen tot aan de pauzes waarin we met z'n allen mijn vers gemaakte soep met brood proefden. Het was wel een gezellige tijd, dat dan weer wel...

Vandaag mocht ik me super-de-luxe laten verwennen door een schoonheidsspecialiste. In het heerlijke vooruitzicht daarvan, want dol op kappers en gefrunnik aan mijn persoontje, heb ik 'thé works' laten doen. Inclusief make-up, waarvan ik nu nog dik opgezette ogen heb, neem ik me voor om dit zo eens in het kwartaal te herhalen. Dat kan, want ik heb een grandioze deal gemaakt dat ik de website van de salon eens drastisch ga aanpakken. Zo komt dit meiske de winter wel weer door.

Ik vleide mezelf neer op de weelderige ligstoel en liet los. Het lekkerst waren de massages en de vochtige warme handdoeken die alle stress van de afgelopen tijd wegvaagden als ware het een onbetekenend wolkje aan de horizon.

Twee jaar geleden heb ik ook zo'n luxueuze verwendag gehad in het Oranje Hotel te Noordwijk. De hele dag was het feest, want het begon er al mee dat je lekker mocht rondbanjeren in een oversized badjas. Alle verwennerijtjes die zo'n dagje met zich meebrengen heb ik die dag gehad inclusief een scrubbing, een zwempartij, sauna en tot slot een geweldige afsluiting met een rondje champagne. We kwamen halfdronken en rozig van de slaap weer thuis.

Zo voel ik me nu dus ook. Vermoeid, loom en slaperig zonder vandaag ook maar enige lichaamsinspanning te hebben verricht. Maar ik zag en ondervond dat het goed was...

Wat zijn de voordelen van een vakantie op de camping eigenlijk? Het dromen erover, of het daadwerkelijke kunnen pakken en denken dat je ergens elders aan het genieten bent? Dat je de ontspanmodus eens aan kunt zetten? Mijn vakantiedromen zijn veranderd, zeg ik, ze veranderen continu, want ben nogal een verandermiep.

Waar ik vroeger jaren heb genoten van campings met te beginnen een tentje, vervolgens een vouwcaravan, toen een gewone caravan en vervolgens een camper liet ik dat helemaal los in mijn 'twenties'. Ik was het beu dat primitief handelen.

Op de camping is het geijkte beeld dat men met een wc-rol en overige aanverwante artikelen onder de arm naar het toilet loopt. Op sommige toiletten, en dan doel ik op die in Frankrijk, onverhoeds en louter een poepgat te vinden, waarin je moet mikken. Ja mikken. En de geur die dan opstijgt. Misselijkmakend. Met het risico dat je kleding direct de wasmachine in kan, want je houdt het beslist niet schoon en droog. Natuurlijk is daar ergens in dat duistere gat een voorziening voor geschapen, zodat je nooit lang hoeft na te genieten van je toiletbezoek.

Ik kan me herinneren dat we meestal de eerste drie dagen reeds door onze schone kleding heen waren, want smeerpoetsen. We gleden bij het beklimmen van de berg naast de camping zeker en vast wel eens uit. Of vielen ergens in het water bij het schotsje springen. Echt schoon waren we nooit. En de nachtmerrie van ons moeder die tegen dat soort dingen niet opgewassen leek.

Lief stelde onlangs voor een heel klein bungalowtentje aan te schaffen. En dan zie ik in mijn herinneringen weer die arme mensen tijdens het opzetten van het geval. Bij voorkeur bij stormkracht 6 of 7. Niet te doen dus, maar ik heb het ettelijke keren mogen meemaken. Alhoewel het uit vilein leedvermaak wel weer leuk is om naar te kijken, dat dan weer wel.

Lief ziet dat al helemaal zitten. Klein warmhoudsetje, een krat bier, twee fietsen, een waslijntje gespannen met je schone slipjes. Hetgeen ik thuis op mijn balkon nog niet eens buitenhang. En wij samen die half uit de tent liggen te schuilen tegen de overvloedig schijnende zon. Half flesje bier in de hand, terwijl je bruine bonen eet uit een pannetje. "Nee," gilt mijn brein. "Alles liever dan weer terug naar af!"

In mijn herinneringen was het er altijd wel vreselijk gezellig. Zo heb ik ooit eens een kampvuur meegemaakt, met een jolige gitarist die ons begeleidde in de typische campingsfeer- en liedjes. Aan het eind van de dag zagen we een twee-jarige peuter dronken strompelen terwijl lurkend aan een bijna lege Whiskeyfles. En sommige mensen maar geamuseerd zijn daaromtrent. Ik vond het in- en intriest.

Geef me dan het hotel- of parkleven maar! Of nog beter: dan maar geen vakantie. Ook beter voor mijn geweten…

Het staart me aan. Dat bruine ding daar. In de verte. Onbereikbaar als het is. Ik heb er afstand van genomen. Zelfs de verslaving kan me er niet langer toe brengen om die Buys' dingen nog langer aan te schaffen. Terwijl er ooit een tijd was dat mijn moeder mijn kledingkast opende en er een hele lading lege dozen negerzoenen over haar heen stortte. Zo erg was het destijds. Ik kocht ze van mijn zakgeld. Het enige snoepje dat ik lekker vond als tiener.

Ik ben eigenlijk helemaal geen zoetekauw, moet je weten. Ik heb eigenlijk liever een brokje kaas, of worst. Nog liever: een patatje oorlog. Zelfs een lekkerbekkie kan me bekoren. Snoepkonterij of suikers kunnen me eigenlijk niet goed jeuken.

Toch is er ooit -in een heel ver verleden- een foto van mij gemaakt terwijl ik in het kleine uitklapbare keukentje van de caravan uit een suikerpot sta te lepelen en er heerlijk van stond te snoepen. Onbewust van de camera achter me, werd mijn naam geroepen en werd ik voor eeuwig vastgelegd op de gevoelige plaat. Ik zal hier vandaag een foto van posten. Als bewijs. Nog eventjes zoeken in de oude dia's die ik onlangs kreeg.

Het kon de pret ook niet drukken toen ik in de late jaren tachtig een snoepwinkeltje had samen met mijn moeder, met van die mooie bonbons, die ik allemaal inpakte in mooie doosjes als de klant erom vroeg. Of de overige mooie en leuke momenten dat ik snoepcadeautjes inpakte en opleukte.

's Morgens bij het binnentreden van de "Snoeperij" zoals we het noemden, rook je de suikerzoete lucht al. Zelf begon ik er aan het eind van de dag ook naar te ruiken. Dropjes, zuurtjes, snoepjes die per stuk vijf cent kostten verkocht ik er.

Ik kan me herinneren dat kleine kinderen minutenlang stonden te staren naar al het aanwezige lekkers en geen keuze konden maken van de vijfentwintig centjes die ze mochten spenderen in mijn winkeltje.
Ik weet ook nog goed dat er elke dag voor ons winkeltje drie volle rijen klanten voor de deur stonden. Man, wat was het druk gedurende de pauzes van de drie omliggende scholen.
En man, wat had de familie ook altijd veel zin om bij mij langs te wippen voor een kopje koffie en een gratisch zakje snoep.

Toen ook al was het enige snoepgoed dat me kon bekoren: de negerzoen. En dan alleen die van Buys. Geen enkel ander merk smaakt en proeft zo lekker. En nog steeds kwijl ik bij de gedachte ….

Update 03-08-2010 om 15:25 uur: helaas sta ik op de film die nog niet op de computer is verwerkt. Ik blijf jullie dus deze nog schuldig. Dan maar een andere dia: 3x raden wie ik ben... (De winnaar krijgt een halve vulkoek.)

Sorry, ik ben even niet te genieten! Ik vind het allemaal maar omslachtig. Overal staan computers. Overal is de kennis volop aanwezig. Maar niet één blijk van connectivity. Van verbinding. Van in één klap alles van je weten. Ik heb er al eerder voor gepleit. Dat is: ik zou graag willen dat die verdomde bureaucratie nu eens vervangen werd door daadkrachtigheid. De omslachtige ambachtelijke uitzoekerij eens vervangen door daadwerkelijke slagvaardigheid.

Ik vraag me af: welk een moeilijkheid is het om al je gezondheidsdata, al je financiële gegevens, al je persoonlijkheidsgegevens op één identitycard te zetten?

Lijdzaam wacht ik weer af, tot de volgende brief mijn brievenbus inglijdt, die hopelijk goed nieuws gaat brengen omtrent de status van vacatures waarop ik heb gesolliciteerd. Hopelijk heb ik weer die ene scorende brief kunnen schrijven die overtuigend genoeg is om een Human Resources specialist op de idee te brengen dat ik de 'juiste man voor the job' ben.

Het is sowieso lang geleden dat ik het laatste gesprek voerde. Aan de ene kant begin je dan weer met een schone lei, maar aan de andere kant stuiter ik van de zenuwen. Terwijl het niets moet uitmaken wie je voor je hebt, denk ik dan altijd maar. Ik probeer altijd op elk niveau een zinnig maar ook leuk gesprek te voeren. Edoch lijkt het tijdens sollicitatiegesprekken erop dat ik te veel en te graag wil, wat natuurlijk nooit goed is. Je moet casual eventjes lichtjes aanstippen dat jij de beste bent van al die mensen die ook deze functie ambiëren. Die ook op de proppen mogen komen.

Het is het wachten waar ik niet goed in ben, het continue afwachten tot een ander eens klaar is. Ik vraag me af, of ik de enige ben die daar zo een last van ondervind?

Vandaag heb ik een simpele bancaire actie uitgevoerd en het kost me vijf (ja, 5) werkdagen om het resultaat ervan te kunnen zien. Belachelijk! Van de week heb ik een nieuwe mobiele telefoon aangevraagd en het duurt zes (ja, 6) weken voor ik uitsluitsel krijg of ik er via de verzekering in aanmerking voor kan komen.

Soms vind ik dat soort zaken niet te 'handlen'. Ik kan er niet mee omgaan! Ik wil snel, ik wil nu, ik wil meteen....

Zonet ondervond ik dat mijn 'about me'-pagina in het geheel is gekopieerd ten behoeve van een eigen designbedrijfje. Daar kwam ik achter toen ik de stats van mijn site DoeMijOokEenWebsite.nl er eens op nasloeg. Ik ga hier de naam van dat bedrijf niet roepen, want dat schenkt hem alleen maar lezers, maar ik heb wel een heel dreigend e-mailtje gestuurd en hem dringendst verzocht binnen twee dagen de site tekstueel aan te passen.

Dat noopt me tot het nemen van maatregelen. Zie hieronder voor de bijzonderheden.

Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.