Latente liefde
Ik zou een goede hypochonder kunnen zijn. Immers alles wat ik lees betrek ik bijna wel op mezelf. Soms lees ik diagnoses en ben ervan overtuigd dat ook ik daar wel eens last van heb. Ik kijk dus expres niet naar de 1001 ziekenhuisseries die zo welig te zien zijn op tv.
Gisteren las ik een artikel op nu.nl en ook dat betrok ik heel eventjes op mezelf. Immers, is het niet zo dat alle mensen wel iets van homosexuele trekjes hebben. Net als het dierenrijk komt dat me heel normaal voor. Zo niet latent, dan wel wegens de allesverheffende waarheid dat mannen nu eenmaal van Mars komen, en vrouwen van Venus, zoals men dat zo mooi pleegt te stellen.
Ik mag graag naar vrouwen kijken. Ik ben ook wel eens verliefd op een vrouw. Dat duurt meestal niet lang, maar dan toch heb ik even het gelukzalige moment gehad die liefde te kennen. Ik ga echter nooit zover dat ik mijn liefde beken aan de gelukstreffer. Ik lijd in stilte. Ik vraag me wel eens af waarom ik dat doe, want mijns inziens kan die liefde, naast onmogelijk veel strijd, ook heel happy eindigen.
Geen reacties
Welkom op mijn immer van lay veranderende weblog. Het staat je vrij om te reageren, mits met humor en vriendelijkheid geschreven.