Toen ik nog een baby was, werd ik voor korte periode wegens opgezette schildklieren opgenomen in het ziekenhuis. Mijn vader herinnert zich uit die tijd vooral dat hij het vreselijk zielig vond om me zo klein als ik was te zien liggen aan allerlei slangetjes en buisjes wegens testen en het toedienen van medicijnen. Bij het verlaten van het ziekenhuis ontstonden er allerlei plekjes op mijn huid, exzeem, die blijkbaar tot groot venijn doordrongen vanuit de kern tot in alle hoeken van iedere porie. Kleine nageltjes die in onmacht oncontroleerbaar en tot bloedens toe uithaalden. Omdat jeuk pijn doet en er rode striemen en vers geopende wonden ontstaan. Het ritueel zichzelf steeds herhalend totdat ik blijkbaar de leeftijd van achtentwintig bereikte. Plots was het over. Opeens was ik er overheen gegroeid. Littekens die nog steeds een miserable memorie hebben. Die nog steeds pijn doen...

« Schotsje springen | Home | iPhone-perikelen »

Geen reacties

Naam

E-mail

URL

Reactie

Om spam te voorkomen, etc..
Hoe spel je pc?

(Registreer/Login)

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kattebel
Ja, stuur mij e-mail als iemand anders reageert.

Verberg e-mail
Ja, verberg mijn e-mailadres.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.