Plots stond ik daar te balanceren en voelde ik me eventjes niet goed worden. Het leek wel of mijn benen niet meer wilden. Ze aarzelden. Ik werd duizelig. Voelde me eventjes niet scherp. Een vleugje misselijkheid kwam me opzetten. Ik wankelde en keek wanhopig om me heen of ik me ergens aan kon vastklampen. Dus sprak ik mezelf moed in: "Lopen, tutje!"
Stapje voor stapje ging ik verder, hield me vast aan de leuning. Liefst had ik twee handen aan diezelfde balustrade vastgehouden, maar dat staat zo sukkelig. Onvast en instabiel daalde ik de trap af, daar over dat treinstation heen. Het traject Spaarnwoude-Amsterdam Centraal is daardoor niet mijn favoriete bezigheid, maar je kunt er de auto zo lekker gratis kwijt. En nooit eerder heb ik me zo tuttig gevoeld als vanmiddag daar bovenaan de trap.
Ik weet nu wat het is, ik lijd aan hoogtevrees. Is daar een anonymous group voor afkicken voor ...?

« iPhone-perikelen | Home | Mooi elders »

Geen reacties

Naam

E-mail

URL

Reactie

Om spam te voorkomen, etc..
Hoe spel je pc?

(Registreer/Login)

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kattebel
Ja, stuur mij e-mail als iemand anders reageert.

Verberg e-mail
Ja, verberg mijn e-mailadres.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.