Terwijl we daar zo liepen, hij met een stok, moeizaam, stapje voor stapje, en af en toe gevaarlijk overhellend naar instabiliteit, werd mijn hersenpan vervuld van 1001 zorgen. Plots had ik de neiging om op mijn knieën te gaan en spontaan een verklaring van mijn liefde af te leggen. Daar, midden op straat, maar bedacht mezelf. Het zou wel raar staan, zoiets. De chauffeurs van voorbijzoevende auto's zouden allen met hun vingers naar hun voorhoofd wijzen. En ook mijn pipa zou het geen goed doen, meende ik.

Ik weet niet in hoeverre je een ander moet lastigvallen met je eigen emotionele status en gedachten. Wellicht maak je er alleen maar slapende honden mee wakker. Die van de angst voor zijn dood. Zijn overlijden. Die nog helemaal niet aan de orde is, maar waar ik wel al maanden, nee jaren, mee loop te worstelen. Op dat moment wilde ik alleen maar dat we snel ter plekke zouden zijn waar de bus ons zou kunnen oppikken en ons thuis zou afleveren. Opdat hij wat minder moeite zou ondervinden met zichzelf voortbewegen.

Even stond hij stil, en hield zich vast aan een de tralies van een hek van de omheining van een bedrijf. Ik liep door in onwetendheid. Plots merkte ik dat hij er eventjes niet was en mijn adem stokte. Snel keek ik terug naar waar hij zijn kon en vond hem volledig buiten adem van de zonet gewandelde route. Een kippenstukje. En weer liep mijn hoofd vol. Vol van beroering. Een gevoelsexplosie die zich geen uitweg gunt.

Twee kilometer liepen we in langzame tred door. Iedere keer moest ik mijn pas inhouden omdat hij niet in staat was me bij te houden. Iedere keer weer stond ik even stil en liet hem me inhalen.

Met tranen in mijn keel kwam ik aan bij de bushalte. Waar bleek dat de verwachte buslijn was opgeheven. Een nieuw en voor ons ondoenbaar traject was ingezet. Ik plantte hem neer op het bankje van het bushokje daar bij de IKEA in Spaarnwoude en kocht binnen een ijsje voor ons en belde mijn moeder die ons beiden kwam afhalen met de auto.

De hele dag voelde ik me naar. De hele dag zat ik met tranen in mijn broek voor me uit te staren....

« De zeiktocht naar gel… | Home | The order of chaos »

twee reacties

Aukje (E-mail) (URL) riep:
op: 24-07-’10 09:45

Dat is inderdaad wel een emotionele domper, maar 2 kilometer is ook wel erg lang hoor! Al vind ik het wel goed dat hij het aandurft. Volgende keer een iets minder gewaagde missie?

Irene (herself) (E-mail) riep:
op: 25-07-’10 07:36

@Aukje: jij kent duidelijk mijn vader niet!